Yönetmen Yaklaşımı, Şehir Bahçeleri

Pandemi öncesinde Türkiye’den başlayıp Gürcistan, Azerbaycan, İran, Hindistan ve Nepal’e uzanan, ardından tekrar Hindistan’ın derinliklerine dönen o uzun yolculuk, benim için sadece coğrafi bir değişim değildi. Bu rota, bakışımı bir "tanık" mesafesine yerleştirdi; bildiğim her şeye dışarıdan bakmamı sağlayan bir yabancılaşma estetiği sundu.
Hindistan’ın kaosu ile Nepal’in sessizliği arasında gidip gelirken öğrendiğim en sarsıcı hakikat şuydu:

​

Birlikte üretmek sadece bir seçim değil, hayatta kalmanın en insani yoludur.

​

Türkiye’ye döndüğümde şehre bir yabancı gibi baktım. Gri binaların, kilitli kapıların ve paketli gıdaların arasında gördüğüm şey bir kopuştu. Ancak bu yabancılaşma, beni şehirden kaçmaya değil, onun potansiyelini keşfetmeye itti.

​​

 Şehir Bir Çözüm Alanı Olarak Potansiyel Barındırıyor

Ekoloji dendiğinde akla gelen ilk refleks olan "kırsala göç" veya "uzaktaki organik tarım" arayışlarını bir kenara bıraktım. Yolculuğumun bana verdiği motivasyonla fark ettim ki; çözüm, tam da sorunun olduğu yerden, yani kentin kalbinden filizlenmeliydi.
Şehir, artık benim için yalnızca sorunlu bir doku olmaktan uzaklaşıp, dönüştürülmesi gereken bir hafıza mekânına evrilmişti.

 

Kendi apartman bahçemden başlayarak ektiğim her tohum, aslında betonun içine bırakılmış birer itirazdı. Komşularımla tohum takas etmeye başladığımızda, bir kişi olmaktan çıkıp kolektif bir belleğin parçası haline geldik.
 

Film, bu bireysel çabaların nasıl bir "kent hakkı" savunmasına dönüştüğünü, Lefebvre’in deyimiyle "bireyin kendi merkezini yaratma hakkını" nasıl geri aldığını belgelemeyi amaçlıyor.

 

Sinematik Dil ve Bellek İnşası

Bu belgesel, sadece bitkilerin büyümesini kaydeden bir doğa filmi değildir.

Bu, görüntü ve ses kayıtlarıyla inşa edilen bir direniş arşividir.

Bu filmde sinematik yaklaşımım, gözlemci bir kameradan ziyade, sürecin içine sızan ve katılımcı bir estetiği, aktivist kamerayı benimser:​

​

•  

  Hakikatin Detayları: Tanklığın renkli anlarından, Ersin Şen ve Gökçe Şen çiftinin kedimiz Mışık’ın mısır fidelerini yemesi gibi gündelik "aksilikleri" veya terasta yetişen ilk havuçlarını ellerimizle topraktan çıkarmamızdaki o saf heyecanı, belgeselin en dürüst anları olarak görüyorum.

​

 

​​

 

•  

  Atıl Alanların Estetiği: Türkiye'nin ilk alışveriş merkezlerinden Ak Merkezin çatısındakurulu olan deneyim alanı "Teras" 750 metrekarelik tarım alanından, balkonlardaki saksılara kadar "atıl" görülen her metrekareyi, kentin yeni üretim vahaları olarak kaydediyorum.

 

Sonuç: Geleceğin Şehrini Hayal Ettirmek

Harvey’in belirttiği gibi, kendimizi ve şehirlerimizi şekillendirmek en değerli ama en ihmal edilmiş insan hakkıdır. "Şehir Bahçeleri", bu hakkı talep edenlerin sesidir. Belgesel, tanıtım videoları ve dijital sergi aracılığıyla kurduğumuz bu iletişim diliyle, sadece mevcut olanı göstermekle kalmıyor; #hayalimdekikamusalalan çağrısıyla izleyiciyi de bu hakikat arayışına ve kolektif üretime davet ediyoruz.

 

Bizler, kentin gri duvarları arasına sıkışmış "sürgünler" değil; toprağa dokunarak, kompostla toprağı iyileştirerek ve yağmur suyunu biriktirerek kendi geleceğini inşa eden özneleriz.